دعاى بعد از دو ركعت دوم نماز شب نيمه شعبان
( 225 )
« أَللَّهُمَّ ، أَنْتَ الْمَرْجُوُّ ، وَ رازِقُ الْخَيْرِ وَ كاشِفُ السُّوءِ أَلْغَفَارُ ، ذُو الْعَفْوِ الرَّفِيعِ وَ الدُّعاءِ السَّمِيعِ . » « 1 »
خداوندا ، تو خوانده مىشوى و به تو اميد بسته مىشود و تو عطا كنندهى خير و بر طرف كنندهى بدى و بسيار آمرزنده و داراى گذشت بلندپايهاى و دعا را شنيده و مورد استجابت قرار مىدهى .
خواندن خداى متعال از سوى ذرات عالم
گرچه جملههاى فوق ، هر خواننده را به نكتهاى بلند و كلى توحيدى توجه مىدهد تا هر حاجتمند در حوايج خويش به اسباب و مسببات ، صورتاً استقلال ندهد ؛ ولى دو جمله اوّل را اختصاص به گفتار صاحبان شعور به تنهايى ندارد ، بلكه امام - عليهالسّلام - مىفرمايد :
همه خلايق و موجودات ذىشعور و غيرذىشعور و ذرّات جهان هستى ( بدانند يا ندانند ، توجّه داشته باشند يا نداشته باشند ) حقّ سبحانه را به تكوين و غيرتكوين در امور خلقى و معنوى مىخوانند و توجّه به او سبحانه دارند و اميدشان ( به تكوين و غيرتكوين ) به او سبحانه مىباشد ؛ چرا كه قيام و بود و حيات و كمالاتشان به حقّ سبحانه مىباشد و تا از آنها جدايى نگرفتهاند ، تكيهگاهشان در تمام جهات به حضرتش - تباركوتعالى - بوده و مىباشد و جز آن جناب را نمىتوانند بخوانند و اميد بسته باشند و اگر فرموده شده جنّ و انس حضرت حق را تشريعاً بخوانند و : « مَدْعُوّ وَ مَرْجُوّ » خويش را او سبحانه قرار دهند ، به معناى اين است كه تشريع خويش را با تكوين و غيرتكوين تطبيق دهند .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 716 .