نور الهى ؛ نجات بخش بندگان از تمامى وحشتها و تاريكىها
3 . « يا نُورَ الْمُسْتَوْحِشينَ فِى الظُّلَمِ » : ظلمتها و تاريكىهايى كه بشر مؤمن را به وحشت مىدارد ، چه ظلمتهايى است ؟ ظلمت عالم خاكى و تعلّقاتش و يا نفس امّاره ؟ و يا شياطين انس و جنّ ؟ و يا هرچيزى كه مانع از وصول به غرض غايى از خلقت شود ؟
ظاهر آن است كه همه احتمالات را مىتوان مورد توجّه قرار داد ، به اعتبار اين كه تنها نور حضرت حقّ و عنايت خاصّ او سبحانه است كه بيداران وحشتزده از ظلمتهاى فوق را نجات داده و از گرفتارىهاى عالم طبع و معنويّت ، رهايى مىبخشد و در دامن لطفش قرار مىدهد . خداوند متعال مىفرمايد :
اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ
« 1 »
خداوند سرور كسانى است كه ايمان آوردهاند ، آنان را از تاريكىها به سوى روشنايى به در مىبرد .
تقاضاى آگاهى يافتن از موانع غرض غايى خلقت
4 . « يا عالِماً لا يُعَلَّمُ » : گويا معصوم - عليهالسّلام - ( به قرائن جملههاى سهگانه پيش از اين ) مىفرمايد : اى آن كه هر چيزى از امور مظاهرت برتو مخفى نبوده و نمىباشد ، مرا نسبت به امورى كه سبب عدم وصول به غرض غايى از خلقت شده و يا مىشود ، آگاه كن و يا ياريم فرما تا به آنها توجه نداشته باشم و بر آن چه مرا به مقصدم نزديك مىكند ، كمكم كن . تو خود عالم به همه چيز مىباشى و محتاج به اين كه كسى راهنماييت كند ، نيستى .
اهميت صلوات
امّا دو حاجت يكى صلوات است و آن خود علاوه بر شكرگزارى در پيشگاه الهى نسبت به راهنمايى آن بزرگوان - عليهمالسّلام - تقاضاى رحمت خاصّى است كه به محمّد و آلش - عليهمالسّلام - عنايت شده و از بدىها بر كنار و از ظلمتها نجات يافتهاند .
هامش
( 1 ) . سورهى بقره ، آيهى آيه 257 .