6 . صدق و عدل بودن آن حضرت - عليهالسّلام - : « تَمَّتْ كَلِمَتُكَ صِدْقاً وَ عَدْلًا »
در حديثى در تفسير آيه شريفه :
وَ كُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ
« 1 » ؛ ( و با راستان باشيد . ) آمده كه حضرت باقر - عليهالسّلام - فرمود : « أَىْ مَعَ آلِ مُحَمَّدٍ - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - . » « 2 » ؛ ( با خاندان حضرت محمد - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - [ باشيد ] . ) و در حديثى ذيل آيه شريفه :
وَ زِنُوا بِالْقِسْطاسِ الْمُسْتَقِيمِ
« 3 » ؛ ( و چون پيمانه مىكنيد ، پيمانه را تمام دهيد . ) آمده :
« فَهُوَ الْإِمامُ وَ هُوَ الْعَدْلُ مِنْ الْخَلْقِ أَجْمَعِينَ . » « 4 »
مقصود از آن ، امام است و او است عدل از ميان همهى آفريدهها .
7 . تنها آن حضرت و معصومين ديگر - عليهمالسّلام - كلمات الهى هستند : « لا مُبَدِّلَ لِكَلِماتِ اللَّهِ . » ، در حديثى ذيل آيه شريفه
يُحِقَّ الْحَقَّ بِكَلِماتِهِ وَ يَقْطَعَ دابِرَ الْكافِرِينَ
« 5 » ؛ ( خدا مىخواست حقّ [ اسلام ] را با كلمات خود ثابت ، و كافران را ريشهكن كند . ) آمده است :
« لِيُحِقَّ حَقَّ آلِ مُحَمَّدٍ حِينَ يَقُومُ الْقائِمُ
وَ يُبْطِلَ الْباطِلَ
يَعْنِى الْقائِمُ فَإِذا قامَ يُبْطِلُ باطِلَ بَنِى أُمَيَّةَ وَذلكَ
لِيُحِقَّ الْحَقَّ وَ يُبْطِلَ الْباطِلَ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُجْرِمُونَ
« 6 » . » « 7 »
تا حق آل محمد را هنگام قيام قائم احقاق نموده « و باطل را نابود مىسازد . » يعنى قائم ، آن گاه كه قيام مىكند باطل بنىاميّه را از بين مىبرد . اين جا است كه حق را احقاق و باطل را نابود مىكند ، هر چند مجرمان خوششان نيايد .
و نيز ذيل آيه شريفه :
وَ ما تُغْنِي الْآياتُ وَ النُّذُرُ عَنْ قَوْمٍ لا يُؤْمِنُونَ
« 8 » ؛ ( و نشانهها و هشدارها ، گروهى را كه ايمان نمىآورند ، سود نمىبخشد . ) آمده است : « أَلْآياتُ أَلْأَئِمَّةُ وَ النُّذُرُ الْأَنْبِياءُ . » « 9 » ؛ ( مقصود از « آيات » و نشانهها ، امامان - عليهمالسّلام - و مراد از « نذر » و بيم دهندگان ، پيامبران - عليهمالسّلام - مىباشند . )
هامش
( 1 ) . سورهى توبه ، آيهى 119 .
( 2 ) . بحارالانوار ، ج 24 ، ص 31 ، حديث 4 .
( 3 ) . سورهى اسراء ، آيهى 35 .
( 4 ) . بحارالانوار ، ج 24 ، ص 187 ، باب 52 ، حديث 1 .
( 5 ) . سورهى انفال ، آيهى 7 .
( 6 ) . سورهى انفال ، آيهى 8 .
( 7 ) . بحارالانوار ، ج 24 ، ص 178 ، حديث 10 .
( 8 ) . سورهى يونس ، آيهى 101 .
( 9 ) . بحارالانوار ، ج 23 ، ص 206 ، حديث 3 .