ديگرند ، كلمات تامّات شمرده مىشوند . « 1 » 3 . انبيا و اوصياى گذشته - عليهمالسّلام - كلمةاللَّه هستند ( چنان كه نسبت به بعضى از انبيا - عليهمالسّلام - در قرآن شريف آمده است ) و امّا رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و اوصيايش - عليهمالسّلام - ، كلمات تامّه ناميده مىشوند ؛ چرا كه اينان ، مظهر تامّ تمام كمالات الهى مىباشند و بهرهى اينان از حضرت الهى ، به سبب اكمليّت ، در نهايت است .
در حديثى ذيل آيهى شريفه :
وَ لَوْ أَنَّ ما فِي الْأَرْضِ
. . .
سَبْعَةُ أَبْحُرٍ ما نَفِدَتْ كَلِماتُ اللَّهِ
« 2 » ؛ ( و اگر آن چه در زمين است . . . هفت دريا ، سخنان خدا پايان نپذيرد . ) آمده است :
- « نَحْنُ الْكَلِماتُ الَّتِى لاتُدْرَكُ فَضائِلُنا ، وَ لاتُسْتَقْصى . » « 3 »
ماييم سخنان و كلمات خدا كه فضايل ما قابل درك و شمارش نيست .
- « إِنَّ اللَّهَ إِذا أَرادَ أَنْ يَخْلُقَ الْإِمامَ مِنَ الْإِمامِ ، بَعَثَ مَلَكاً فَأَخَذَ شَرْبَةً مِنْ تَحْتِ الْعَرْشِ ، ثُمَّ أَوْصَلَها لاأَوْ دَفَعَها إِلَى الْإِمامِ ، فَيَمْكُثُ فِى الرَّحِمِ أَرْبَعِينَ يَوْماً لا يَسْمَعُ الْكَلامَ ، ثُمَّ يَسْمَعُ بَعْدَ ذلِكَ ، فَإِذا وَضَعْتَهُ أُمُّهُ ، بَعَثَ ذلِكَ الْمَلَكَ الَّذِى كانَ أَخَذَ الشَّرْبَةَ ، وَ يَكْتُبُ عَلى عَضُدِهِ الْأَيْمَنِ :
وَ تَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ صِدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِكَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ
« 4 » . » « 5 »
هرگاه خدا بخواهد امام را از امام بيافريند ، فرشتهاى را بر مىانگيزد تا به مقدار يك بار نوشيدنى [ آب ] ، از زير عرش الهى برگيرد ، سپس آن را به امام بدهد و اين آب به مدت چهل روز در رحم [ همسر ] امام مىماند ؛ بىآن كه سخنى را بشنود ، آن گاه مىشنود و وقتى مادر امام ، امام را زاد ، خداوند آن فرشته را كه [ آب ] از زير
هامش
( 1 ) . سزاوار است به بيانات در رسائل سبعه توحيديّه در ذيل حديث ابراهيم بن عمر رجوع شود .
( 2 ) . سورهى لقمان ، آيهى 27 .
( 3 ) . بحارالانوار ، ج 24 ، ص 174 ، حديث 1 ، باب 50 .
( 4 ) . سورهى انعام ، آيهى 115 .
( 5 ) . بحارالانوار ، ج 24 ، ص 178 ، حديث 9 .