و نيز آمده است كه حضرت صادق - عليهالسّلام - چون قرآن را براى خواندن برمىداشتند ، مىفرمودند :
« بِسْمِ اللَّهِ أَللَّهُمَّ إِنِّى أَشْهَدُ أَنَّ هذا كِتابُكَ الْمُنْزَلُ مِنْ عِنْدِكَ عَلى رَسُولِكَ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِاللَّهِ - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - . . . أَللَّهُمَّ ، فَاجْعَلْ نَظَرِى فِيهِ عِبادَةً ، وَ قِرائَتِى تَفَكُّراً ، وَ فِكْرِى إِعْتِباراً ، وَ اجْعَلْنِى مِمَّنِ اتَّعَظَ بِبَيانِ مَواعِظكَ فِيهِ ، وَ اجْتَنَبَ مَعاصِيَكَ ، وَ لاتَطْبَعْ عِنْدَ قِرائَتِى كِتابَكَ عَلى قَلْبِى ، وَ لاعَلى سَمْعِى ، وَ لا تَجْعَلْ عَلى بَصَرِى غِشاوَةً ، وَ لاتَجْعَلْ قِرائَتِى لاتَدَبُّرَ فِيها ، بَلِ اجْعَلْنِى أَتَدَبَّرُ آياتِهِ وَ أَحْكامَهُ آخِذاً بِشَرايِعِ دِينِكَ ، وَ لاتَجْعَلْ نَظَرِى فِيهِ غَفْلَةً ، وَ لاقِرائَتِى هَذْرَمَةً ، إِنَّكَ أَنْتَ الرَّؤُوفُ الرَّحِيمُ . » « 1 »
به نام خدا . خداوندا ، گواهى مىدهم كه اين همان كتابى است كه از نزد تو بر پيامبرت حضرت محمّد بن عبداللَّه - درود و سلام خدا بر او و خاندان او - فرو فرستاده شده . . . خدايا ، پس نگاه من را به آن عبادت و خواندنم را انديشيدن و انديشيدنم را مايهى عبرت قرار ده و از كسانى بگردان كه از بيان پندهاى آن ، پند آموخته و از گناهان پرهيز كنم و هنگام قرائت كتابت ، بر دل و گوشم مهر و بر ديدهام پرده مَنِه و قرائتم را بىتدبر مگردان ، بلكه چنانم كن كه در آيات و احكام آن تدبر نموده و مقرّرات دينت را بگيرم [ و بدان عمل كنم ] و نگاه من به آن را غفلتآميز و قرائتم را تند و با شتاب مكن ، به راستى كه تو مهرورز و مهربانى .
و در حديث ديگر آمده است : پس از فراغ از قرائت قرآن گفته شود :
« أَللَّهُمَّ . . . وَ اجْعَلْهُ لِى شِفاءً وَ رَحْمَةً وَ حِرْزاً وَ ذُخْراً ، أَللَّهُمَّ اجْعَلْهُ لِى أُنْسافِى قَبْرِى ، وَ أُنْساً فِى حَشْرِى ، وَ أُنْساً فِى نَشْرِى ، وَ اجْعَلْ لِى بَرَكَةً بِكُلِّ آيَةٍ قَرَأْتُها وَ ارْفَع لِى لِكُلِّ حَرْفٍ دَرَسْتُهُ دَرَجَةً فِى أَعْلى عِلِّيِّينَ ، آمِينَ ، رَبَّ الْعالَمِينَ . » « 2 »
خداوندا . . . و آن را موجب بهبودى و رحمت و نگاهدار و اندوختهى من قرار ده .
خدايا ، قرآن را مونس من در قبر و هنگام زنده و برانگيخته شدن [ در قيامت ] قرار
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 110 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 111 .