أَنْقَذَهُمْ بِمَكانِهِ مِنَ الْجَهالَةِ . . . وَ خَلَّفَ فِيكُمْ ما خَلَّفَتِ الْأَنْبِياءُ فِى أُمَمِها إِذْ لَمْ يَتْرُكُوهُمْ هَمَلًا بِغَيْرِ طَرِيقٍ واضحٍ وَ لاعَلَمٍ قائِمٍ . » « 1 »
خداوند سبحان از فرزندان او [ حضرت آدم - عليهالسّلام - ] ، پيامبرانى را برگزيد و از آنان پيمان بر وحى و عهد بر تبليغ رسالت گرفت ، آن گاه كه بيشتر آفريدههاى خدا ، پيمان خدا با خود را تبديل كرده و نسبت به حق خدا ناآگاه بودند و معبودهاى ديگر را به جاى خدا مىپرستيدند و شيطانها آنها را از شناخت خدا بازداشته و از پرستش او جدا كرده بودند . در اين هنگام ، فرستادگان خود را به سوى آنها برانگيخته و پيامبران را پى در پى به سوى آنها فرستاد تا اداى پيمان فطرت خدايى را از آنها بخواهند و نعمت فراموش شدهاش را به ياد آنها آورند و با تبليغ بر آنها احتجاج كنند . . . تا اين كه خداوند سبحان ، حضرت محمد - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - را براى به ثمر رساندن وعده و اتمام نبوت گسيل داشت ، در حالى كه [ پيش از آن ] پيمان او را از ديگر پيامبران برگرفته و نشانههاى او شناخته و ولادت او گرامى بود و زمينيان در آن روز ، آيينهاى از هم گسيخته و ديدگاههاى گوناگون و طايفههاى پراكنده بودند ؛ برخى خدا را مشابه آفريدههايش مىدانستند و برخى ديگر ، دچار انحراف در اسماى الهى شده بودند و برخى ، دچار شرك گرديده و غير خدا را به جاى او مىپرستيدند . در اين هنگام ، خداوند به واسطهى او [ رسول اعظم - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - ] مردم را از گمراهى هدايت و به واسطهى جايگاه خاصّش آنان را از نادانى نجات داد . . . و او آن چه را كه پيامبران بعد در ميان امت خود به جا گذاشته بودند ، در ميان شما به جا گذاشت و شما را بدون راه روشن و نشانهى برپا ، مهمل و رها نكرد .
بنابراين اوصياى رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - كه اوّلين آنها على - عليهالسّلام - مىباشد و آنان اكمل اوصيايند نمىتوان گفت آنان سمت ريسمان و دستآويز محكم
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، خطبه 1 .