گفت كه به گمانم عبرانى بود ، سپس براى نماز ندا برآورد ، به خدا سوگند كه در اين هنگام ، ديدم خورشيد از ميان دوكوه با صدا و فرياد ويژه بيرون آمد و آن حضرت نماز عصر را خواند و من نيز همراه با آن حضرت نماز خواندم ، هنگامى كه نماز را به پايان برد ، شب به صورت گذشته برگشت . آن گاه اميرمؤمنين - عليهالسّلام - رو به من كرد و فرمود : اى فلانى پسر فلانى ، خداوند مىفرمايد : « پس به نام بزرگ پروردگارت تسبيح گوى » و من از خدا به نام بزرگ او درخواست نمودم و خورشيد را براى من برگرداند .
از مجموع احاديث ردّ شمس استفاده مىشود كه نماز عصر علىّ - عليهالسّلام - قضا شده و به دعاى رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و يا علىّ - عليهالسّلام - به امر رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - خورشيد بازگشته و اين بازگشتن ، احتياج به ذكر روايت و سند روايت ندارد ، مطلب و امرى بوده كه آنان كه حاضر بودهاند نقل كردهاند و در همان زمان ، هيچ يك از معصومين - عليهمالسّلام - و صحابه آن را انكار نكردهاند و علاوه ، اين قضيّه ، در بعض زيارات و احاديث از ناقلين ياد شده ، كه حاضر بودهاند .
تحليل قضا شدن نماز عصر اميرالمؤمنين - عليهالسّلام -
موضوع قضا شدن نماز را مىتوان با جمله « فَأَوْحَى اللَّهُ إِلى رَسُولِهِ عِنْدَ ذلِكَ ، فَوَضَعَ رَأْسَهُ فِى حِجْرِ عَلِىٍّ . » و اين كه در چند حديث رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - آن را طاعت به حساب آورده : « أَللَّهُمَّ ! إِنَّ عَلِيّاً كانَ فِى طاعَتِكَ » و كراهت داشتن علىّ - عليهالسّلام - نسبت به برداشتن سر رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - در آن حال : « فَإِنِّى أَكْرَهُ أَنْ أُزِيلَ رَأْسَكَ » در روايتى و در دامن داشتن سرمبارك آن حضرت را در آن حال ، از فوت نماز بهتر دانستن در حديثى : « وَ رَأَيْتُ جُلُوسِى تَحْتَ رَأْسِكَ أَفْضَلَ مِنْ صَلاتِى . » و اداء نمودن نماز عصر به حالت نشسته و با ايماء : « فَصَلّى أَميُرالْمُؤْمِنِينَ جالِساً يُؤْمِى بِرُكُوعِهِ وَ سُجُودِه . » حل نمود . در فقه ، بر هر فقيهى مسلّم است كه قضا شدن نماز ، براى