وَ اللَّهِ لَأَتْبَعَنَّ أَمِيرالْمُؤْمِنِينَ - عليهالسّلام - وَ لَأُقَلِّدَنَّهُ صَلاتِى الْيَوْمَ . قالَ : فَمَضْيُت خَلْفَهُ ، فَوَ اللَّهِ ، ما جُزْنا جِسْرَ سَوْراءَ حَتّى غابَتِ الشَّمْسُ ، قالَ : فَسَبَبْتُهُ أَوْ هَمَمْتُ أَنْ أَسُبَّهُ ، قالَ فَقالَ يا ( فلان ) أَذِّنْ قالَ : فَقُلْتُ نَعَمْ يا أَمِيرَالْمُؤْمِنِينَ . قالَ : فَنَزَلَ ناحِيَةً فَتَوَضَّأَ ، ثُمَّ قامَ فَنَطَقَ بِكَلامٍ لاأَحْسَبُهُ إِلّا بِالْعِبْرِانِيَّةِ ، ثُمَّ نادى بِالصَّلاةِ ، فَنَظَرْتُ وَ اللَّهِ إِلَى الشَّمْسِ قَدْ خَرَجَتْ مِنْ بَيْنِ جَبَلَيْنِ لَها صَرِيرٌ فَصَلَّى الْعَصْرَ وَ صَلَّيْتُ مَعَهُ . قالَ : فَلَمّا فَرَغْنا مِنَ الصَّلاةِ عادَ اللَّيْلُ كَما كانَ ، فَالْتَفَتَ إِلَىَّ فَقالَ : يا ( فلان بن فلان ) إِنَّ اللَّهَ يَقُولُ
فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ
« 1 » فَإِنِّى سَأَلْتَ اللَّهِ بِاسْمِهِ الْعَظِيمِ فَرَدَّ عَلَىَّ الشَّمْسَ . » « 2 »
با اميرالمؤمنين - عليهالسّلام - از جنگ با خوارج برمىگشتيم تا اين كه به سرزمين « بابل » رسيديم و وقت نماز عصر رسيد و اميرالمؤمنين - عليهالسّلام - و مردم فرود آمدند ، ولى اميرمؤمنان - عليهالسّلام - فرمود : اى مردم ! اين سرزمين ، سرزمين لعنتشده است و از ديرزمان تاكنون سه بار عذاب شده است ، و اين جا يكى از سرزمينهاى « مؤتفكات » است و اوّلين سرزمينى است كه در آن بت پرستيده شده است ، لذا براى پيامبر و جانشين او جايز نيست كه در آن جا نماز بگذارد ، از اينرو به مردم دستور داد كه به دوسوى راه كنار بكشند و در آن جا نماز بگذارند ولى خود آن حضرت ، قاطر رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - را سوار شد و با آن رفت . راوى مىگويد : با خود گفتم : به خدا سوگند ، از اميرمؤمنان - عليهالسّلام - پيروى كرده و نماز امروزم را برعهدهى او خواهم گذاشت . وى مىگويد : به دنبال آن حضرت روانه شدم ، ولى به خدا سوگند هنوز از پُل « سَوْراء » نگذشته بوديم كه خورشيد غروب كرد و من آن حضرت را سبّ ( ! ) نمودم و يا خواستم كه سبّ كنم ( ! ) تا اين كه آن حضرت به من فرمود : اى فلانى ، اذان بگو ، عرض كردم : بلى ، اى اميرمؤمنين و آن حضرت فرود آمد و در كنارى وضو گرفت ، سپس سخنى
هامش
( 1 ) . سورهى واقعه ، آيهى 96 .
( 2 ) . بحارالانوار ، ج 41 ، ص 178 ، حديث 13 از باب 109 .