عَلَىِ اللَّهِ وَ لافَخْرَ . » « 1 »
خداوند - عزّوجلّ - صد و بيست و چهار هزار پيامبر آفريده است و من گرامىترين آنان نزد خدا هستم ، و اين سخن را از روى فخر و به خود باليدن نمىگويم .
- « لَمْ يَبْعَثِ اللَّهِ - عَزَّوجَلَّ - مِنَ الْعَرَبِ إِلّا خَمْسَةَ أَنْبِياءِ : هُوداً وَ صالِحاً وَ إِسْماعِيلَ وَ شُعَيْباً وَ مُحَمَّداً خاتَمَ النَّبِيِّينَ - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - . » « 2 »
خداوند - عزّوجلّ - از ميان عرب ، تنها پنج پيامبر مبعوث كرده است : حضرت هود ، صالح ، اسماعيل ، شعيب و حضرت محمّد خاتم پيامبران - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - .
( 1091 )
« أَلسَّلامُ عَلَيْكَ . . . وَ الشّاهِدَ عَلى خَلْقِهِ . » « 3 »
سلام براى تو . . . اى گواه بر تمامى مخلوقات .
عموميّت مقام شهادت پيامبر - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - بر اعمال بندگان در دنيا و آخرت
بيان فوق ، به شايستگى دلالت دارد كه رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - مقام شهادت براعمال تمام انس و جنّ ، از اوّل عالم تا آخر و بلكه شهادت بر هر چيز كه نام « خلق » بر آن گذاشته شود را دارد ، لذا بنابر معناى اوّل ، بعيد نيست وى - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - شاهد بر اعمال انبيا و اوصياى ايشان - عليهمالسّلام - نيز بوده باشد . امّا اين كه اين منزلت را در دنيا و آخرت دارد و يا تنها در آخرت ؟ در جمله دعا ، از آن عموميّت استفاده مىشود .
شايسته است در اين جا ، اوّلًا به آيات و احاديث نظرى داشته باشيم ، تا معناى وسعت و ضيق دعا به خوبى آشكار شود . خداوند مىفرمايد :
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 11 ، ص 30 ، حديث 21 .
( 2 ) . همان ، ص 42 ، حديث 44 .
( 3 ) . اقبال الاعمال ، ص 604 .