هر اسم به حساب خلقتِ هر مظهر از جمال و جلال الهى و سعه و ضيق خلقى و خصوصيات آنها ، در خارج سخن به ميان آمده و در آيه دوّم نيز از آنها به كلمات تعبير شده ، معلوم مىشود ذكر كثرت نامها ، به اعتبار جنبه مظهريت و ظهورات هريك از آنها و كمالاتشان مىباشد ، از اين رو در قسمتى مىفرمايد :
( 1052 )
« وَأَسْأَلُكَ بِأَسْمائِكَ الَّتِى سَجَدَ لَها كُلُّ شَىْءٍ دُونَكَ يا أَللَّهُ . » « 1 »
و به آن اسمايت كه همهى اشياء غير تو در برابر آن سجده و كرنش كردهاند ، مىخواهم اى خدا .
خضوع و سجدهى هر موجود ، بستگى هرمظهر به نامها و ذات مقدّس اوست ، در قسمتى فرموده شده :
( 1053 )
« وَ أَسْأَلُكَ بِجُمْلَةِ ما خَلَقْتَ مِنَ الْمَسائِلِ الَّتِى لايَقْوى بِحَمْلِها شَىْءٌ دُونَكَ يا أَللَّهُ . » « 2 »
و به تمامى درخواستهايى كه آفريدى و هيچ چيز جز تو توانايى حمل آن را ندارد ، مىخواهم اى خدا .
علت تكرار ذكر اللَّه و رحمان
ثالثاً : با توضيحات فوق ، روشن مىشود كه چرا ذكر : « يا أَللَّهُ وَ يا رَحْمنُ » در ابتداى دعا و
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 557 .
( 2 ) . همان .