ابتداى عنايت حق تعالى به مخلوقات از پيامبر و على - عليهماالسّلام -
نكته سوّم ، تقاضاى از خداوند كه هرچيزى مىخواهد نصيب ساير خلق فرمايد ، ابتدا به آن دو بزرگوار عنايت فرمايد : « أَنْ تَبْدَأَ بِهِما فِى كُلِّ خَيْرٍ عاجِلٍ . » و اين خود ، اقتضاى برترى آنان مىباشد . « 1 »
( 1024 )
« أَللَّهُمَّ ! صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ ، أَلْأَئِمَّةِ الْعادَةِ ، وَ الدُّعاةِ السّادَةِ ، وَ النُّجُومِ الظّاهِرَة وَ الْأَعْلامِ الْباهِرَةِ ، وَساسَةِ الْعِبادِ وَ أَرْكانِ الْبِلادِ . » « 2 »
خداوندا ! بر محمّد و آل محمّد درود فرست ، پيشوايان راهبر و داعيان سرور و ستارگان آشكار و نشانههاى درخشان و سياستگزاران بندگان و پايههاى آبادىها .
اشاره به سه خصوصيت ائمه اطهار - عليهمالسّلام -
در اين بخش و بخش آتيه ، آل محمّد به فضايل و منزلتهايى خوانده شدهاند كه به بعضى از آنها اشاره مىكنيم :
« أَلْائِمَّةِ الْقادَةِ » : اين نام و منزلت ، بدين جهت به آن بزرگواران - عليهمالسّلام - داده شده كه راهنما و پيشوايان بندگان الهى و امّت رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - به طرف مقصد عالى انسانيّت و غرض غايى خلقت هستند .
« وساسَةِ الْعِبادِ » : بدين جهت به آنان فرموده شده كه بندگان الهى را از انحرافات
هامش
( 1 ) . ر . ك : بحارالانوار ، ج 25 ، ص 1 - 36 ، به خصوص حديث 5 و 30 و 31 . رجوع شود .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 492 .