دادهاى و با منّت و رحمتت مرا به آن رسانيد [ ه و به درك آن مفتخر ساختهاى ] .
اهميت دههى اوّل ذى الحجّة در آيات و روايات و عنايت خاص الهى در آن
تمام اين بخش اشاره به فضيلت دههى اوّل ماه ذى الحجّة دارد و اين كه اين ايّام ، از ايّام اللَّه مىباشد و خداوند آن را بر ايّام ديگر سال برترى و شرافت داده است .
قرآن شريف نيز اين دهه را ( گويا به حساب فضيلت آن ) بر مُواعدهى حضرت موسى - عليهالسّلام - اضافه فرموده ، آن جا كه مىفرمايد :
وَ واعَدْنا مُوسى ثَلاثِينَ لَيْلَةً وَ أَتْمَمْناها بِعَشْرٍ
« 1 »
و با موسى سى شب وعده گذاشتيم و آن را با دَه شب ديگر تمام كرديم .
از بيان آيه شريفه :
وَ أَتْمَمْناها بِعَشْرٍ
، معلوم مىشود اين ايّام خصوصيّتى براى تكميل مواعدهى حضرت موسى - عليهالسّلام - داشته ؛ زيرا ابتداى مواعده ، اوّل ذى القعده و انتهاى آن ، پس از گذشتن دهه ذى الحجة قرار داده شده است . علاوه خداوند در آيهاى بندگانش را به ياد خود در اين دهه امر مىفرمايد :
وَ اذْكُرُوا اللَّهَ فِي أَيَّامٍ مَعْدُوداتٍ
« 2 »
و خدا را در روزهايى معيّن ياد كنيد .
ايّام معدودات را دهه ذى الحجة گفتهاند .
در آيهاى ديگر دههى ذى الحجة مورد قسم الهى واقع گرديده است :
وَ الْفَجْرِ وَ لَيالٍ عَشْرٍ
« 3 »
سوگند به سپيده دم و به شبهاى دهگانه .
اين دو آيه نيز شاهد بر عظمت ايّام و ليالى عشر است . از اهميّت بسيارى كه معصومين - عليهمالسّلام - براى اين دهه قايل شدهاند ، ( همان گونه كه در بخشهايى از
هامش
( 1 ) . سورهى اعراف ، آيهى 142 .
( 2 ) . سورهى بقره ، آيهى 203 .
( 3 ) . سورهى فجر ، آيات 1 و 2 .