ايمان - كه وصول به مرحله حقّ اليقين است - ، يگانه چيزى است كه در مقابل امور فوق به مؤمن آرامش و وقار مىدهد و او را از ابتلائات ناپسنديده محفوظ مىدارد ، اگر چه سكينه و وقار را به مراحل نازله از ايمان نيز مىتوان اطلاق نمود كه در هر مرحله ، به حساب خود ، مؤمن را از خطرات ابتلائات به گناهان و غفلتها و غيره محفوظ مىدارد . بنابراين مىتوان براى جمله فوق : « وَاعْصِمْنِى بِالسَّكِينَةِ وَ الْوَقارِ » ، معناى وسيعى در نظر گرفت . دو جمله ذيل جمله اوّل : « وَ أَدْخِلْنِى فِى دِرْعِكَ الْحَصِينَةِ ، وَ أَدْخِلْنِى بِرَحْمَتِكَ فِى سَتْرِكَ الْواقِى » را مىتوان شاهد بر بيان فوق دانست . خداوند مىفرمايد :
- هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ السَّكِينَةَ فِي قُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ لِيَزْدادُوا إِيماناً مَعَ إِيمانِهِمْ
« 1 »
اوست آن كسى كه در دلهاى مؤمنان آرامش را فرو فرستاد تا ايمان بر ايمان خود بيفزايند .
- لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ ما فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنْزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَ أَثابَهُمْ فَتْحاً قَرِيباً
« 2 »
به راستى خدا هنگامى كه مؤمنان زير آن درخت با تو بيعت مىكردند ، از آنان خشنود شد و آن چه در دلهايشان بود باز شناخت و بر آنان آرامش فرو فرستاد و پيروزى نزديكى به آنها پاداش داد .
و در حديث آمده است :
- « مَعاشِرَ الْمُسْلِمِينَ ! إِسْتَشْعِرُوا الْخَشْيَةَ ، وَ تَجَلْبَبُوا السَّكِينَةَ ، وَ عَضُّوا عَلَى النَّواجِذِ . » « 3 »
اى گروه مسلمانان ! خشيّت [ و بيم از عظمت خدا ] را از درون و آرامش و وقار را از برون به تن كنيد و بر دندانها بفشاريد .
هامش
( 1 ) . سورهى فتح ، آيهى 4 .
( 2 ) . سورهى فتح ، آيهى 18 .
( 3 ) . نهج البلاغه ، خطبه 66 .