تا ورود به بهشت ، چنان كه احاديث بدان اشاره مىفرمايد . « 1 » در حديث حارث هَمْدانى آمده است :
« أُبَشِّرُكَ - يا حارِثُ ! لَتَعْرِفُنِى عِنْدَ الْمَماتِ ، وَ عِنْدَ الصِّراطِ ، وَ عِنْدَ الْحَوْضِ ، وَ عِنْدَ الْمُقاسَمَةِ . » « 2 »
اى حارث ! به تو بشارت مىدهم كه در حال مرگ و [ پل ] صراط و كنار حوض [ كوثر ] و هنگام تقسيم [ بهشت و جهنّم ] مرا خواهى شناخت .
2 . مراد از مواطن ، دنيا ( از نظر پيروى از آنها - عليهمالسّلام - ) و برزخ و بهشت و منزلتهاى والاى آن است .
3 . منظور از مواطن ، دنيا ( در حال تكليف و جوانى و پيرى و پست و بلندىهاى آن مانند غنا و فقر ، مرض و صحّت و . . . ) مىباشد .
همهى احتمالات ، قابل آن است كه بگوييم « وَ اجْعَلْنِى مَعَهُمْ » ؛ زيرا همواره و از هر نظر ، دوستان آن بزرگواران بايد دست نيازمندى به طرفشان دراز كنند ، تا در دنيا و آخرت از خطرات محفوظ بمانند و سعادتمند گردند ، از اين رو ادامه مىفرمايد : « وَ لا تُفَرِّقْ بَيْنِى وَ بَيْنَهُمْ أَبَداً » .
( 851 )
« أَللَّهُمَّ ! أَفْنِنِى خَيْرَ الْفَناءِ إِذا أَفْنَيْتَنِى ، عَلى مُوالتِكَ وَ مُوالاةِ أَوْلِيائِكَ ، وَ مُعاداةِ أَعْدائِكَ ، وَالرَّغْبَةِ وَالرَّهْبَةِ إِلَيْكَ ، وَالْوَفاءِ بِعَهْدِكَ ، وَالتَّصْدِيقِ بِكِتابِكَ ، وَالْإِتِّباعِ لِسُنَّتِه نَبِيِّكَ ، وَ تُدْخِلُنِى مَعَهُمْ فِى كُلِّ خَيْرٍ ، وَ تُنْجِينِى بِهِمْ مِنْ كُلِّ سُوءٍ . » « 3 »
خداوندا ! هنگامى كه مرا از دنيا مىبرى ، با بهترين مرگ بميران ، يعنى در
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 6 ، باب 7 ، ص 173 .
( 2 ) . بحارالانوار ، ج 6 ، باب 7 ، ص 178 ، حديث 7 .
( 3 ) . اقبال الاعمال ، ص 390 .