نكاتى دقيق پيرامون تسبيح و تهليل و . . . همه موجودات
1 . تسبيح و تحميد و تهليل و تكبير همهى اشياء ، كه جمله : « مِنْ شَىْء » به چنين نكتهاى اشاره دارد .
2 . هر چيز به حساب ظرفيّت و جنبهى سعه و ضيق خلقتى خويش مىتواند تسبيح و تحميد و تهليل و تكبير داشته باشد ، نه آن گونه كه شايستهى مقام و منزلت حق سبحانه است ؛ چرا كه مىفرمايد : « كَما يُحِبُّ أَنْ يُسَبَّحَ » و « أَنْ يُحْمَدَ » و « أَنْ يُهَلَّلَ » و « أَنْ يُكَبَّرَ » .
3 . آمدن ذكر حوقله : « لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ إِلّا بِاللَّهِ الْعَلِىِّ الْعَظِيمِ » به اضافه : « الْعَلِىِّ الْعَظِيمِ » ، در پايان چهار مرحله ، شايد بدين جهت باشد كه خوانندگان تصوّر نكنند موجودات به خود ، آن تسبيح و تحميد و تهليل و تكبير را دارند ، بلكه هر چه مىكنند به خود نيست ، باللَّه است و اوست كه نسبت به آنها و به قول و گفتارشان برترى دارد و صاحب عظمت و بزرگى مىباشد : « الْعَلِىِّ الْعَظِيمِ » .
دورنمايى از دعاى مخزون
پس از جملههاى فوق ، مرحوم سيّد - رحمهاللَّه - مىفرمايد :
« ثُمَّ تَقُولُ ، وَ هُوَ الدُّعاءُ الْمَخْزُونُ . » « 1 »
سپس اين دعا را كه دعاى مخزون [ دعاى نهانى و پوشيده ] است ، بخوان .
اين دعا از صفحهى 374 كتاب اقبال الاعمال شروع شده و تا صفحهى 385 اقبال ادامه دارد و مشتمل است بر مسألتها و خواستههاى بسيار ، از آن جمله دعاى به رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سّلم - و آل او و دعاى به والدين و برادرهاى دينى و دعاها و تقاضاهاى ديگر و سلام بر چهارده معصوم - عليهمالسّلام - و در قسمتى از دعا نيز آياتى از قرآن شريف ذكر شده كه در آنها تهليل وجود دارد و در آخر ، امام - عليهالسّلام - به ولىّ زمان
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 374 .