به عرش مىروند و من نيز همراه آنان به عرش مىروم و با علمى كه [ از آن جا ] برخوردار مىشوم ، برمىگردم و اگر اين گونه نبود ، قطعاً آن چه نزد من است ، پايان مىپذيرفت .
و نيز آمده كه حضرت صادق - عليهالسّلام - فرمود :
« لَوْ لا أَنّا نَزْدادُ ، لَأَنْفَذْنا . » « 1 »
اگر علم ما افزوده نمىشد ، قطعاً تمام مىشد .
البته بيان « آلاءٍ تُجَدِّدُها » در دعا ، نسبت به هر خواننده ، معناى خاص خود را دارد .
حجاب عالم بشرى ؛ ابتلاى واقعى براى معصوم - عليهالسّلام -
3 و 4 . « وَ بَلِيَّةٍ تَدْفَعُها ، وَ كُرْبَةٍ تَكْشِفُها » ممكن است مراد از ابتلائات و غمهايى كه خداوند از بندگانش به لطف و عنايت خويش دفع نموده و گشايش داده - كه البته افضل عطاياى الهى به حساب مىآيد - ابتلائات و غمهاى صورى و ظاهرى باشد كه آنان - عليهالسّلام - ، همواره آنها را حَسَن و از جانب خداوند مىديدهاند و يا ابتلائات و غمهايى بوده ، كه از طريق حجاب عالم خاكى و بشريّت ، آنان را تهديد به جدايى از ذكر و ياد و توجّه كاملى كه بايد به پروردگار داشته باشند مىنموده ، گمان مىشود مورد دوم اراده شده باشد ، چنان كه در خطبه آخر شعبان ، وقتى رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سّلم - به اميرالمؤمنين خبر ضربت خوردنش را مىدهد ، عرض مىكند : « يا رَسُولَ اللَّهِ ! وَ ذلِكَ فِى سَلامَةٍ مِنْ دِينِى ؟ » « 2 » ؛ ( اى رسول خدا ! آيا اين مسأله ، در حال سلامت دين من رخ خواهد داد ؟ )
نيز اميرمؤمنان - عليهالسّلام - چون به فرزندش حسين - عليهالسّلام - خبر كشته شدن او را مىدهد و مىفرمايد :
« لَيَسْفَكَنَّ بَنُو امَيَّةٍ دَمَكَ ، ثُمَّ لا يُزِيلُونَكَ عَنْ دِينِكَ ، وَ لا يُنْسُونَكَ ذِكْرَ
هامش
( 1 ) . اصول كافى ، ج 1 ، ص 254 ، حديث 12 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 3 .