نَفْسَاً ، يَكْرَهُ الرِّفْعَةَ ، وَ يَشْنَأُ الْسُّمْعَةَ ، طَويلٌ غَمُّهُ ، بَعيدٌ هَمُّهُ ، كَثيرٌ صَمْتُهُ مَشْغُولٌ وَقْتُهُ ، شَكورٌ ، صَبورٌ ، مَغْمُورٌ بِفِكْرَتِهِ ، ضَنِينٌ بِخَلَّتِهِ ، سَهْلُ الْخَلِيفَةِ ، لَيّنُ الْعَرِيكةِ ، نَفْسُهُ أَصْلَبُ مِنَ الْصَّلْدِ وَ هُوَ أذَلُّ مِنَ الْعَبْدِ » « 1 »
مؤمن ، گشاده رويىاش در چهره و اندوهش در دل مىباشد . سينهاش گشادهترين و نفس و جانش خاكسارترين مىباشد ، از بلند پايگى بدش آمده و دشمن شنوانيدن [ خوبىهاى خود به ديگران ] مىباشد . اندوهش دراز ، همّتش بلند ، خاموشىاش بسيار ، اوقاتش مشغول است . مؤمن ، بسيار سپاسگزار ، بسيار شكيبا ، غرق در انديشه و در اظهار نياز و حاجت بخيل ، گرم خو و خوش منش ، آرام و نيك نهاد مىباشد . نفسش از سنگ سخت سفتتر و هم او از برده افتادهتر مىباشد .
نتيجه آن كه : برجستگان ياد شده در مرحلهى اوّل ، انبيا و اوصيا - عليهمالسّلام - و در مرتبهى بعد تابعان واقعى آنان مىباشند .
( 269 )
« أَللَّهُمَّ ! وَ كَما فَرَضْتَ هذَا الشَّهرَ الشِّرِيفَ عَلَىَّ ، فَتَقَبّلْهُ مِنّى - مَوْلاىَ - بِأحْسَنِ قَبُولٍ ، وَ زَيِّنِى فِيهِ بِزِينَةِ الْإِيمانِ ، وَ اجْعَلْنِى فِيهِ مِنَ الْأَتْقيآءِ الْأَخيارِ الْهُداةِ الْأَبرارِ ، وَ فُكَّ رَقَبَتِى مِنَ النّارِ ، وَ ارْزُقنِى رِضاكَ وَ الْجَنَّةَ ، وَ جَنِّبِى سَخَطَكَ وَ النّارَ . » « 2 »
خداوندا ! همان گونه كه روزهى اين ماه و الا و بزرگ را بر من واجب فرمودى ، آن را از من - اى مولا و سرور و سرپرست من ! - به بهترين پذيرش پذيرا باش و مرا در آن به زينت ايمان آراسته گردان و از
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، حكمت 333 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 140 .