خدايا ! مرا به ولايت خود گرامى بدار و در ميان گروه اهل ولايتت گرد آور .
ثمرهى نيل به ولايت الهى
از اين دو جمله بر مىآيد تا زمانى كه انسان به ولايت الهى - به معنايى كه در فراز نخست اين دعا يادآور شديم - دست نيابد ، هرگز به تمام معنا مورد اكرام و عنايت الهى قرار نخواهد گرفت و حشر در ميان اهل ولايت ، عبارت از قرار گرفتن در زمرهى اهل كرامت الهى ، يعنى انبيا و اوليا - عليهمالسّلام - است . البتّه صدور اين درخواستها از سوى رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و امامان معصوم - عليهمالسّلام - ، به معناى تقاضاى دوام اين معنا است ؛ ولى ديگران اصل اين معنا و توجّه به آن را درخواست مىكنند .
( 234 )
« أَللَّهُمَّ اجْعَلْنِى فِى وَدآئِعِكَ الَّتِى لا تَضِيعُ ، ولا تَرُدَّنِى خآئِباً ، بِحَقَّكَ وَ حَقَّ مَنْ أَوْجَبْتَ حَقَّهُ عَلَيْكَ . » « 1 »
خداوندا ! مرا در سپردههاى خود كه هرگز تباه نمىگردد قرار ده و مرا بىبهره و محروم بازمگردان ، به حق تو و حقّ هر كس كه حقّ او را بر خود لازم نمودهاى .
ودايع الهى و مطلوبيّت درخواست آن
ودايع الهى ، منزلتهاى معنوى است كه انبيا و اوصيا - عليهمالسّلام - و تابعان واقعى آنان از آنها بهرهمندند وتقاضاى اين امر در دعا براى غير حضرات معصومين - عليهمالسّلام - به
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 133 .