- « رَأَتْهُ الْقُلُوبُ بِحَقآئِقِ الْإيمانِ . » « 1 »
دلها با ايمانهاى حقيقى او را مىبينند .
- « وَ أَنْ تَهَبَ لِى يَقيناً تُباشِرُ بِهِ قَلْبى . » « 2 »
و اين كه يقينى به من ببخش كه به واسطهى آن با دلم درآميزى .
نكتهى ظريف در تعبير دعا كه فرموده است : « لِذِكْرِكَ » و نفرموده است : « بِذِكْرِكَ » ؛ آن است كه ذكر حقيقى ، قلب را نمىگشايد ، بلكه گشوده شدن قلب است كه ياد و ذكر حقيقى را در پى دارد .
( 134 )
« وَاجْعَلْنِى أَتَّبِعُ كِتابَكَ . » « 3 »
و مرا چنان بگردان كه از كتابت پيروى نمايم .
پيروى از قرآن و مقدّمهى آن
متابعت ، در لغت عبارت از اين است كه انسان به دنبال كسى كه جلو افتاده ، مىرود ، راه بيفتد و از او پيروى كند و جملهى دعا نمىفرمايد : مرا چنان قرار ده كه كتابت را قرائت كنم ، بلكه مىفرمايد : مرا به گونهاى قرار ده كه از كتابت پيروى كنم ؛ يعنى قرآن را راهنما و چراغ را هم قرار ده ، به گونهاى كه در تمام مشكلات سر راه خود در امور مادّى و معنوى ، به آن چشم بدوزم و هرچه مىگويد انجام دهم . بنابراين ، انسان پيش از متابعت از قرآن ، به روشنى معنوى خاصّى نياز دارد و به لحاظ تعبير « وَاجْعَلْنِى » در آغاز اين جمله در واقع خواننده با اين بيان تقاضاى آن كمال خاصّ را مىكند تا در اثر آن ، حقيقت متابعت و پيروى براى او حاصل گردد .
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 4 ، ص 53 حديث 28 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 198 .
( 3 ) . اقبال الاعمال ، ص 121 .