حضرات معصومين - عليهمالسّلام - بوده است ، تا بندگان خود را در طريق اصلاح قرار دهند و در اين صورت است كه خداوند آنها را براى نايل شدن به كمالات توحيدى يارى خواهد كرد . از اين رو ، در آغاز اين فراز مىفرمايد : « أَنْ تُعْطِيَنِى » و در ميانهى آن مىفرمايد : « أَنْ تَجْعَلَ » و در انتهاى آن مىفرمايد : « إِنَّكَ عَلىكُلِّ شَىْءٍ قَديرٌ » . شايد جملهى صلوات در آخر دعا نيز براى اين باشد كه خواننده را متوجّه سازد كه آن بزرگواران را وسيله براى برآورده شدن حوايج مهمّ ياد شده قرار دهد . خداوند مىفرمايد :
وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ
« 1 »
و وسيله و دستاويزى به سوى او بجوييد .
دعاى شب سوّم ماه رمضان ( 1 )
( 133 )
« أَللَّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَدٍ ، وَافْتَحْ قَلْبِى لِذِكْرِكَ . » « 2 »
خدايا ! محمّد و آل و محمّد را مشمول رحمت [ خاصّ ] خويش بگردان ، و دلم را براى ذكر و ياد خود بگشاى .
مراد از قلب در اين جمله قلب گوشتى نيست ، بلكه ابزارى است كه انسان به وسيلهى آن ، امور معنوى و حقايق را در مىيابد و مقصود از گشوده شدن قلب ، خارج شدن از حجابها و توجّه به عالم طبيعت مىباشد كه مانع از ديد قلب مىگردد ؛ زيرا هر گاه ديدهى دل ، به واسطه مغفرت عامّ و خاصّ حضرت حقّ سبحانه گشوده گردد ، حق سبحانه و يادش را مشاهده خواهد نمود . از اين رو ، حضرات معصومين - عليه السّلام - فرمودهاند :
هامش
( 1 ) . سورهى مائده ، آيهى 35 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 121 .