نقش گناه و پيروى از آن در عدم بهره بردارى از قرآن
گناه و پيروى از عالم طبع است كه سبب مىشود به شنوايى و ديدگان شخص مهر زده شده و ميان انسان و فهم قرآن حجاب كشيده شود و نتواند از قرآن عبرت بگيرد . از اين رو ، انسان بايد مراقب باشد كارى نكند كه نتواند از قرآن ثمره و بهرهى كامل بگيرد .
( 106 )
« وَ لا تَجْعَلْ قِرائَتِى قِرائَةً لَا تَدَبُّرَ فِيهَا ، بَلِ اجْعَلْنِى أَتَدبَّرُ آياتِهِ وَ أَحْكامَهُ ، آخِذاً بِشَرائِعِ دِينِكَ . » « 1 »
و خواندنم را قرائتى كه در آن تدبّر و انديشيدن نباشد قرار مده ، بلكه مرا چنان كن كه در آيات و احكام آن بينديشم و مقرّرات دينت را بگيرم [ و بدان عمل كنم ]
مطلوبيّت تدبّر در قرآن
قرآن كلامى نيست كه با يك بار خواندن ، حقايق آن آشكار و احكام آن روشن گردد ، بلكه تدبّر در آن است كه انسان را به حقايق و احكام و معارف آن راهنما مىگردد .
( 107 )
« وَ لا تَجْعَلْ نَظَرِى فِيهِ غَفْلَةً ، وَ لا قِرائَتِى هَذْرَمَةً ، إِنَّكَ أَنْتَ الرَّؤُوفُ الرَّحِيمُ . » « 2 »
نگريستنم در قرآن را غفلت و فراموشى و خواندنم را تند و با شتاب قرار مده ، به راستى كه تو مهرورز و مهربانى .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 110 .
( 2 ) . همان .