و برترين آن چه را كه براى بندگان شايستهات مقدّر مىفرمايى ، در اين ماه برايم قسمت فرما ، و بهترين آن چه را كه به دوستان مقرّب خود از جمله رحمت و مهربانى و مغفرت و آمرزش و ترحّم و اجابت دعا . . . عطا مىفرمايى ، به من نيز در اين ماه عنايت بفرما .
بهترين عطاى الهى به بندگان صالح
به نظر مىرسد مراد از بهترين چيزى كه خداوند به بندگان صالح خود عطا مىكند ، دوام عنايات معنوى و رحمت خاصّ ، و مقصود از بهترين رحمت و مغفرت و . . . كه به اولياى مقرّب خود عطا مىكند ، رحمت و مغفرتى است كه آنها را از جهالت و حجابهاى عالم بشريّت و خاكى جدا ساخته و براى محرومان از اين عنايات ، توفيق رسيدن به اين كمالات است .
نيز مىتوان گفت : مراد از « مِنَ الرَّحْمَةِ وَ الْمَغْفِرَةِ » ، رحمت عامّه و امور مادّى دنيوى و اخروى و آمرزش گناهان است و دعا در مقام تقاضاهايى است كه در ذيل بدان اشاره دارد : « وَ العَفْوِ وَ المَغْفِرَةِ الدَّائِمَةِ . . . » ؛ ( و گذشت و آمرزش دايمى . . . ) ؛ زيرا رحمت عامّه و مغفرت از گناهان براى تهيّأ و دست يافتن به امور معنوى اثر تامّى دارند و گرنه كجا ممكن بود صالحان و مقرّبان ( غير از انبيا و اوصيا - عليهم السّلام - ) در ناز و نعمت معنوى قرار گيرند .
اقتضاى نيل به كمالات صالحان
از بيانات اين فراز و فرازهاى آيندهى اين دعا ، به خوبى ظاهر مىشود كه اقتضاى رسيدن به كمالات صالحان و مقرّبان - كه انبيا و اوصيا - عليهمالسّلام - در صدر آنان قرار دارند - در همهى آنان كه اسلام و ايمان را پذيرفته و خود را در طريق عمل قرار دادهاند وجود دارد ؛ و گرنه درخواست آنها معنا نداشت .