« بله »
بفتح باء و سكون لام و فتح هاء بر سه قسم است :
1 - اسم فعل به معناى « دع »
2 - مصدر به معناى « ترك » .
3 - اسم و مرادف با « كيف » .
بنابراين مابعدش در صورت اوّل منصوب بوده و در فرض دوّم مجرور و در تقدير سوّم مرفوع مىباشد .
« تا »
تاء مفرد در چهار موضع به چهار نحو استعمال مىشود :
1 - در اوائل اسماء و متحرك استعمال مىشود ، در اين صورت حرف جرّ است و معنايش قسم مىباشد .
2 - در اواخر اسماء و نيز متحرك استعمال مىگردد ، در اينفرض حرف خطاب است مانند : انت .
3 - در اواخر افعال و همچنين متحرك استعمال مىشود ، در اين صورت ضمير است مانند : فمت .
4 - در اواخر افعال ساكن استعمال مىگردد ، در اينفرض حرفى است كه بعنوان علامت تأنيث به كار ميرود مانند : ضربت .
« ثمّ »
بضم ثاء و فتح ميم مشدّد و گاهى « فمّ » با فاء آورده مىشود ، اينكلمه حرف عطف است و مقتضى سه امر است :
1 - تشريك متعاطفين در حكم .