يك نوع پردهاى است ) .
ج : براى تعظيم يا تحقير مانند قول :
له حاجب فى كل امر يشينه الخ .
د : براى تكثير مانند قول ايشان : انّ له لابلا و انّ له لغنما ( براى او شتران زياد و گوسفندان فراوانى است ) .
ه : براى تقليل مانند : [ رضوان من اللّه اكبر ] ( اندكى رضايت حق تعالى بزرگ مىباشد ) .
شارح گويد :
ضمير در [ تنكيره ] بمسنداليه راجعست و مقصود از [ فاللافراد ] بفتح همزه اينست كه به جهت قصد نمودن بفردى كه اسم جنس بر او واقع مىشود و مراد از [ النّوعيّة ] اينست كه قصد به نوع اسم جنس مى باشد ، آنگاه در ذيل آيه [ و على ابصارهم الخ ] مىگويد :
مقصود از [ غشاوة ] نوعى از اغطيه و پردهها مىباشد و آن غطاء و پرده عدم بصيرت در آيات اللّه تعالى است و در مفتاح است كه تنكير در [ غشاوة ] به منظور تعظيم مىباشد .
و در ذيل بيت مىگويد :
كلمه [ حاجب ] يعنى مانع عظيم و [ يشينه ] يعنى يعيبه و [ حاجب ] در مصراع بعدى يعنى مانع حقير .
سپس مىگويد :
فرق بين تعظيم و تكثير آنست كه تعظيم بحسب ارتفاع شأن و علوّ طبقه بوده ولى تكثير بملاحظه كميّات و مقادير است ، چه حقيقتا مانند آنچه در [ ابل ] است و يا تقديرا نظير آنچه در [ رضوان ] مىباشد
توضيح المباني في شرح مختصر المعاني (فارسى) — صفحة 421
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٢١