اشاره كرده و ميفرمايند :
در مقدّمه بودن اجزاء برخى اشكال كرده و گفتهاند :
معناى مقدّمه اينستكه بر ذو المقدّمه سبقت دارد و چون مركّب نفس اجزاء بوده لاجرم نمى توان فرض نمود كه از اجزاء متأخّر بوده و اجزاء بر آن سابق باشند از اينرو تقسيم مزبور را نميتوان تصديق و امضاء نمود .
قوله : انّه ربّما تقسّم المقدّمة الخ : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : منها تقسيمها الى الدّاخليّة الخ : ضمير در « منها » به تقسيمات راجع است و در « تقسيمها » به مقدّمه عود مينمايد .
قوله : و هى الاجزاء المأخوذة : ضمير « هى » به مقدّمه داخليّه راجع است .
قوله : و الخارجيّة : يعنى و المقدّمة الخارجيّة .
قوله : ممّا لا يكاد يوجد بدونه : ضمير در « بدونه » به ماء موصوله در « ممّا » راجع بوده و ضمير در « يوجد » به مأمور به عود مىكند .
قوله : و ربّما يشكل فى كون الاجزاء مقدّمة له : ضمير در « له » به مأمور به عود مىكند .
قوله : و سابقة عليه : ضمير در « عليه » به مأمور به عود مىكند .
قوله : بانّ المركّب الخ : كلمه « بانّ » متعلّق است به « يشكل » و اين عبارت بيان اشكال مىباشد .
قوله : باسرها : يعنى بتمامها و ضمير مؤنّث به اجزاء راجع است .
متن :
و الحلّ :
انّ المقدّمد هى نفس الاجزاء بالاسر و ذو المقدّمة هو الاجزاء به شرط الاجتماع فيحصل المغايرة بينهما .
و بذلك ظهر انّه لا بدّ فى اعتبار الجزئيّة اخذ الشّيئ بلا شرط كما لا بدّ
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 723
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٧٢٣