عدم صحّت سلب لفظ از معنا نزد اهل محاوره ولى عدم صحّت سلب لفظ از معنا نزد ايشان هيچ توقّفى بر علم مستعلم به موضوع له ندارد .
قوله : انّ عدم صحّة السّلب عنه : يعنى عدم صحّة سلب اللّفظ عن المعنى .
قوله : و صحّة الحمل عليه : يعنى و صحّة حمل اللّفظ على المعنى .
قوله : علامة كونه نفس المعنى : ضمير در « كونه » به لفظ راجع است .
قوله : بنحو من انحاء الاتّحاد : اتّحاد موضوع با محمول در حمل شايع گاهى ذاتى است نظير اتّحاد نوع با فرد در مثال زيد انسان و زمانى عرضى است همچون حمل مشتق بر ذات در مثال زيد كاتب .
قوله : علامة كونه من مصاديقه : ضمير در « كونه » به معنا و در « مصاديقه » به لفظ عائد است .
قوله : و افراده الحقيقيّة : ضمر در « افراده » به لفظ عود مىكند .
قوله : كما انّ صحّة سلبه كذلك : ضمير در « سلبه » به سلب لفظ از معنا راجع بوده و مقصود از « كذلك » بطور حمل اوّلى و شايع صناعى مىباشد .
قوله : علامة انّه ليس منها : ضمير در « انّه » به معنا و در « منها » به مصاديق راجع است .
قوله : بانّ اطلاقه عليه من باب المجاز فى الكلمة : ضمير در « اطلاقه » به لفظ و در « عليه » به معنا راجع است .
مؤلّف گويد :
علماء علم ادب مجاز را سه نوع دانستهاند :
1 - مجاز در كلمه .
2 - مجاز در حذف .
3 - مجاز در اسناد .
مجاز در كلمه آنست كه لفظى را در معناى لفظ ديگر استعمال كنند همچون استعمال لفظ « اسد » در معناى « رجل شجاع » مجاز در حذف