يعنى در يك مورد ديگر ياء به واو منقلب مىشود و آن در جائى است كه كلمه بنا شده از « رمى » بروزن سبعان بيايد مانند : رموان كه در اصل رميان بوده .
مصنّف گويد :
و اگر ياء عين الفعل باشد براى كلمهاى كه بروزن « فعلى » وصفى است در آن دو وجه جايز است .
شارح گويد :
مراد از « دو وجه » يكى اعلال بوده و ديگرى تصحيح و قلب ضمّه به كسره مىباشد مانند : كوسى و كيسى كه مؤنّث أكس مىباشد .
بخلاف وزن « فعلى » كه اسم باشد چه آنكه در آن صرفا اعلال بوده و غير آن جايز نيست مانند : طوبى كه اسم است براى درختى .
قوله : كوسى : اسم تفضيل و صيغهء مؤنّث مىباشد همچون : صغرى .
متن : « 964 »
من لام فعلى اسما أتى الواو بدل * ياء كتقوى غالبا جاذا البدل
تجزيه و تركيب
من : حرف جرّ .
لام : مجرور به « من » ، مضاف ، متعلّق به « اتى » .
فعلى : مضاف اليه .
اسما : حال است از « لام » .
اتى : فعل ماضى ، مفرد ، مذكّر ، غائب ، ثلاثى مجرّد ، لازم .
الواو : فاعل براى « اتى » .
بدل : مضاف ، حال از « الواو » .
ياء : مضاف اليه .
كاف : حرف جرّ .
تقوى : مجرور بكاف ، متعلّق باستقرّ ، خبر براى مبتداء محذوف .
غالبا : حال است از فاعل « جاء » .
جاء : فعل ماضى ، مفرد ، مذكّر ، غائب .
ذا : اسم اشاره ، فاعل براى « جاء » .