غالبا اين اسم ضمير متكلّم مىباشد نظير :
نحن العرب اسخى من بذل ( ما عربها سخىترين كسانى هستيم كه اهل بذل وجود هستند ) .
شاهد در « العرب » است كه لفظ « ايّها » يا « ايّتها » نبوده و در عين حال معرّف بالف و لام مىباشد لذا از باب اختصاص منصوب استعمال شده و قبل از آن ضمير متكلّم يعنى « نحن » قرار گرفته است .
البتّه گاهى هم بجاى آن ضمير خطاب آورده مىشود همچون :
بك اللّه نرجو الفضل ( به تو يعنى خداوند متعال اميد فضل داريم ) .
شاهد در « كاف » است كه قبل از « اللّه » آمده .
قوله : فى انّه يجى دون ياء : ضمير در « انّه » به اختصاص راجع است .
قوله : و فى انّه لا يجئ فى اوّل الكلام : ضمير در « انّه » به اختصاص عود مىكند .
قوله : ثمّ انّ ايّها الخ : ضمير كان به اختصاص راجع است .
قوله : و حينئذ : يعنى و حين يرى دون اى تلوال .
متن : « 622 »
إيّاك و الشّرّ و نحوه نصب * محذّر بما استتاره وجب
تجزيه و تركيب
ايّاك و الشّرّ : مجموعا مفعول مقدّم است براى « نصب » .
واو : عاطفه .
نحوه : معطوف به ايّاك و الشّرّ .
نصب : فعل ماضى ، مفرد ، مذكّر ، غائب ، ثلاثى مجرّد ، متعدّى .
محذّر : فاعل است براى « نصب » .
باء : حرف جرّ .
ما : موصوله ، مجرور بباء ، متعلّق به « نصب » .
استتاره : مضاف و مضاف اليه ، مبتداء .