حكمش اينست كه جانى موظّف است هشتصد دينار بدهد در صورتى كه مجنى عليه بتواند راه برود ولى نفعى بر آن مترتب نباشد مثل اينكه به قدرى كند و آهسته حركت كند كه همچون راه نرفتن به حساب آيد حكمش مانند آن مىباشد .
و در دنبال [ فثمانماة دينار ] مىفرماين :
اين حكم رأى مشهور از علماء بوده و مدركش كتاب ظريف مىباشد كه قبلا نقل شد .
قوله : و هى انتفاخهما : ضمير [ هى ] به ادرة راجع بوده و ضمير تثنيه در [ انتفاخهما ] به بيضتين راجع است .
قوله : تباعدت رجلاه اعقابا : ضمير در [ رجلاه ] به مجنى عليه راجع بوده و كلمه [ اعقابا ] بنا بر تميز بودن منصوب است و معناى عبارت اينست كه مجنى عليه پاهايش را از هم دور بگذارد از حيث پاشنهها و حاصل معنا اين است كه مجنى عليه در هنگام حركت پاشنه پاهايش با فاصله و دور از هم قرار بگيرند .
قوله : لانّ مطلقه : ضمير در [ مطلقه ] به فحج راجعست .
قوله : يمكن معه : ضمير در [ معه ] بمطلق فحج راجعست .
قوله : و تفحّج فى مشيته مثله : ضمير در [ مثله ] به معناى فحج راجع است يعنى تفحّج فى مشيته نيز مثل فحج فى مشيه مىباشد .
قوله : و فى حكمه : يعنى و فى حكم الفحج .
قوله : لا ينتفع به : ضمير در [ لا ينتفع ] به مجنى عليه راجع بوده و ضمير در [ به ] به مشى عود مىكند .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 294
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٩٤