شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود اينست كه اگر بعد از آنكه حاكم بر محارب ظفر يافت وى توبه نمود بر اين توبه اثرى نمىباشد يعنى حدّ و غرامت مالى يا قصاصى كه در عهدهاش قبلا بود ساقط نشده و همچنان اين امور باقى هستند فلذا اگر قتل نفسى نموده بايد قصاص كنند و اگر عضوى از اعضاء كسى را بريده و قطع كرده بعنوان قصاص بايد همان عضو را از وى قطع كنند و اگر كسى را مجروح ساخته لازم است به همان مقدار از جراحتى كه وارد كرده مجروحش نمايند .
قوله : و توبته بعد الظّفر : ضمير در [ توبته ] بمحارب راجعست .
قوله : اى ظفر الحاكم به : ضمير در [ به ] بمحارب راجعست .
قوله : لا اثر لها : ضمير در [ لها ] به توبه برمىگردد .
قوله : او طرف : مقصود از [ طرف ] بفتح طاء و سكون راء قطع عضو مىباشد .
قوله : بل يستوفى منه : ضمير در [ منه ] بمحارب برمىگردد .
متن :
و صلبه على تقدير اختياره ، أو وجود مرتبته في حالة كونه حيا أو مقتولا على اختلاف القولين فعلى الأول ، الأول ، و على الثاني الثاني .
فرع
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
به دار آويختن محارب يا در حال حيات بوده و يا جنازهاش را به آن مىكشند و اين بنابر اختلاف دو قولى است كه در اين مسئله وجود دارد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 232
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٣٢