حمار وحشى و ميش كوهى و آهو و يحمور تناولشان حلال است .
و خوردن اسبان و قاطران و الاغهاى اهلى مكروه است و در بين آنها تناول گوشت قاطر كراهتش آكد است و بعد از آن خوردن گوشت الاغ مىباشد .
و برخى عكس آن را فرمودهاند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از [ انعام ثلاثة ] شتر ، گاو و گوسفند است .
و كسى كه بما اماميّه نسبت داده كه شتر را حرام ميدانيم اين نسبت تهمتى بيشت نمىباشد .
بلى اين عقيده رأى فرقه خطّابيه لعنهم اللّه مىباشد .
سپس در ذيل [ كبش الجبل ] مىافزايند :
اين حيوان داراى شاخهائى است بلند و طولانى .
و بدنبال [ و يكره الخيل و البغال و الحمر الاهليّه ] مىفرماين :
اين حكم مطابق مسلك و مذهب مشهور از علماء است چه آنكه در مقابل برخى همچون مرحوم حلبى در استر يعنى قاطر قائل بحرمت شده است .
و در ذيل [ و آكدها كراهة البغل ] مىفرماين :
زيرا اين حيوان از اجتماع و آميزش اسب و الاغ كه هردو مكروه هستند متولّد شده پس در آن دو كراهت جمع است .
و بدنبال [ و قيل بالعكس ] مىفرماين :
قائل اين قول مرحوم قاضى بن البراج مىباشد ، ايشان فرمودهاند :
گوشت حمار از نظر كراهت آكد از قاطر مىباشد زيرا قاطر متولّد از
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 195
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٩٥