ش : بر مولى حرام است با كنيزى كه او را مكاتبه نموده مواقعه نمايد چه مواقعهاش را مستند به عقد ازدواج كرده و چه به ملكيّت .
شارح ( ره ) مىفرماين :
باذن كنيز بوده يا بدون آن باشد .
بنابراين اگر مولا كنيز را وطى نمود مهر بر عهدهاش ثابت شده اگر چه كنيز نيز تمايل داشته و از وى تمكين بنمايد چه آنكه كنيز مكاتبه مستقلّا مملوك مولى نيست تا بواسطه بغى و عمل فحشاء مهريهاش ساقط گردد .
فرع
اگر مولى عمل مواقعه را با كنيز مكاتبه مكرّر و متعدّد انجام داد در اينكه مهر نيز مكرّر شده يا تنها يك بار ثابت مىشود سه احتمالست :
1 - مطلقا مهر نيز مكرّر مىگردد .
2 - مطلقا مهر تكرار نمىشود .
3 - اگر بين دو عمل اعطاء مهر فاصله شود مهر تكرار شده و در غير اين صورت تنها يك بار به عهده مولى مىآيد .
سپس مىفرماين :
در صورتى كه كنيز از مولا بچهدار شود امّ ولد گرديده و احكام آن بر او مترتب مىشود لذا اگر مولى فوت شود در حالى كه بر عهده كنيز از مال الكتابة مبلغى مانده باشد اين مقدار از نصيب فرزندش آزاد مىگردد و در صورتى كه نصيب وافى به قدر مزبور نباشد نسبت به همان مقدار به حالت مكاتب باقى مىماند .
قوله : و يحرم عليه وطى الامة المكاتبة : ضمير در [ عليه ] بمولى راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 139
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٣٩