و وجه آن اين است كه :
الفاظ مذكور بطور شيوع و كثرت در معناى مشترك بين دخول و غير آن استعمال مىشود .
ولى جماعتى از فقهاء در اين مقام بمخالفت برخاسته و حكم كردهاند به اينكه ايلاء به اين الفاظ واقع مىشود .
بلى اگر ثابت شود كه الفاظ ياد شده در عرف منصرف به دخول هستند البتّه ايلاء با آنها نيز واقع مىگردد .
قوله : يستفاد منه : ضمير در [ منه ] به جواب امام عليه السّلام راجع است .
قوله : انّه لا يقع به مثل المباضعة : ضمير در [ انّه ] به ايلاء راجع است .
مؤلف گويد :
كلمه [ مباضعه ] از [ بضع ] به معناى استمتاع مىبايد و مقصود اينستكه مرد در صيغه ايلاء بگويد :
و اللّه لا اباضعك يا لا الامسك يا لا اباشرك .
قوله : الّتى بها عنه كثيرا : ضمير در [ بها ] بالفاظ [ مباضعه ] و [ مباشره ] و [ ملامسه ] راجعست و ضمير در [ عنه ] بدخول راجعست .
قوله : و ان قصده : ضمير فاعلى در [ قصده ] به لافظ و ضمير مفعولى آن به ايلاء راجعست .
قوله : لاشتهار اشتراكها : يعنى اشتراك اين الفاظ بين معناى دخول و غير آن .
قوله : حيث حكموا بوقوعه بها : ضمير در [ وقوعه ] به ايلاء و
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 26
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٦