1 - عموم فرموده مولانا الصادق عليه السلام در روايت صحيح حلبى :
نكاح را مىتوان بواسطه برص و جذام و جنون و عفل فسخ و رد نمود .
اين عبارت عام است هم دلالت مىكند بر اينكه وجود جذام در مرد سبب براى فسخ نكاح شده و هم در زن موجب ردّ نمودن عقد مىگردد .
منتهى ادلّه ديگرى وارد است كه آن را از عموم خارج كرده و اختصاص به يكى از زوجين داده است .
2 - اگر با وجود چنين مرضى عقد لازم بوده و فسخ براى طرف مقابل مشروع نباشد اين لزوم منجر به ضرر شده و آن در شريعت اسلام نفى است چه آنكه بتصديق جميع اطباء اين مرض از امراض داخلى و معدى مىباشد .
3 - از حضرت نبىّ اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مروى است كه فرمودند :
از شخص مبتلا بجذام فرار كن همانطوريكه از شير فرار مىنمائى .
حال اگر مرد مبتلا به اين مرض باشد بايد براى زن طريق و راهى بر استخلاصش وجود داشته باشد در حالى كه راه بر او منحصر است در خيار و فسخ عقد .
4 - نص و فتواى مشهور از فقهاء دلالت دارند بر اينكه اينمرض در زن عيب بوده و مرد مىتواند بواسطه فسخ عقد را به هم بزند در حالى كه مرد راه ديگرى براى استخلاص و فرارى از آن دارد و آن طلاق
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 154
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٥٤