وى ميگويد : از امام عليه السلام راجع بمولائى كه اراده داشت كنيزش را به عقد عبدش درآورد سئوال نمودم كه وى چگونه اين نكاح را بانجام رساند ؟
حضرت فرمودند : كافيست كه مولى به عبدش بگويد فلان كنيز را به نكاح تو درآوردم و مبلغى مال از جانب عبد يا از طرف خودش به كنيز اعطاء نمايد اگرچه مدّى از طعام يا درهمى از دراهم باشد .
قوله : اذا زوّج عبده امته : ضمير فاعلى در [ زوّج ] و ضمير مجرورى در [ عبده ] و [ امته ] به مولى راجعست .
قوله : ان يعطيها شيئا من ماله : ضمير فاعلى در [ ان يعطيها ] و ضمير مجرورى در [ ماله ] بمولى و ضمير مفعولى در [ يعطيها ] به امه عود مىكند .
قوله : ليكون بصورة المهر : ضمير در [ ليكون ] به [ شيئا ] راجع است .
قوله : جبرا لقلبها و رفعا لمنزلة العبد عندها : ضميرهاى مؤنث به [ امه ] راجعست .
قوله : لصحيحة محمد بن مسلم عن الباقر عليه السلم : روايت مذكور را مرحوم صاحب وسائل در ج 14 ص 548 به اين شرح نقل فرموده است :
محمد بن على بن الحسين باسنادش از علاء از محمد بن مسلم از مولانا ابيجعفر عليه السلام قال :
سئلته عن الرّجل كيف ينكح عبده امته ؟
قال : يجزيه ان يقول : قد انكحتك فلانة و يعطيها ما شاء من
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 363
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٦٣