نظر گرفتن آن با متّصف بودن مرد به تمام دين و كمال خلق شايسته نبوده و اين امر محل نظر و توجه افرادى كه صاحبان همتهاى عالى و بلند هستند نمىباشد .
قوله : نعم هو شرطى فى وجوب الاجابة : ضمير [ هو ] به تمكن از نفقه راجعست .
قوله : منها او من وليّها : ضميرهاى مؤنث به [ مرئة ] راجع است .
قوله : فينبغى جبره بعد وجوب اجابته : ضمير مجرورى در [ جبره ] به ضرر عظيم و در [ اجابته ] به مرد فقير راجعست .
قوله : و ان جازت او رجّحت : ضميرهاى مؤنث در هردو فعل به اجابت راجع است .
قوله : مع تمام خلقه : يعنى خلق زوج .
قوله : و كمال دينه : يعنى دين زوج .
قوله : كما امر به النبى صلّى اللّه عليه و آله فى النكاح جويبر الخ : ضمير در [ به ] به نكاح با فقير راجعست .
مؤلف گويد :
اين روايت را مرحوم صاحب وسائل در ج 14 ص 43 به اين شرح نقل مىكند :
محمد بن يعقوب از محمد بن يحيى از احمد بن محمد بن عيسى از حسن بن محبوب از مالك بن عطيّه از ابى حمزة الثمالى ( حمزه ) فى حديث قال :
كنت عند ابى جعفر عليه السلام فقال له رجل : انّى خطبت
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 231
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٣١