از اينرو احتياط واجب آنست كه از چهارتا تجاوز نكرده و همچون زنان دائمى به همين عدد اكتفاء نمايند .
مرحوم علامه حلّى در كتاب مختلف الشيعه فقط به نقل رأى مشهور اكتفاء نموده و تصريح بفتوى ننموده است يعنى خود فتوى در آن نداده و شايد وجه آن همان باشد كه ما به آن اشاره نموديم يعنى مدرك مشهور را تمام و صحيح نديده و از طرفى مخالفت با مشهور را روا ندانسته و در عين حال در مسئله مزبور به احتياط برگزار كرده است .
قوله : و نبّه على الاصح : فاعل [ نبه ] ضميرى است كه به مصنف ( ره ) راجع است .
قوله : على خلاف ابن البراج : مرحوم اردبيلى در ترجمهاش آورده :
كه وى عبارتست از عبد العزيز بن تحرير بن عبد العزيز معروف به ابن البرّاج ، وى از فقهاء شيعه و در طرابلس قاضى بوده است .
داراى تصانيف عديدهاى است از جمله :
المهذّب ، المعتمد ، الرّوضة ، الجواهر ، المعرب ، عماد المحتاج فى مناسك الحاج .
و مقصود از [ كتابيه ] در عبارت شارح ( ره ) ممكن است [ مهذب ] و [ جواهر ] باشد .
قوله : محتجا بعموم الآيه : مقصود آيه ( 3 ) از سوره نساء است كه قبلا نقل شد .
قوله : و بصحيحه احمد بن ابى نصر عن ابن الحسن الرضا
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 133
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٣٣