قوله : و ابنه : يعنى و زوجة ابنه .
ضمير در [ ابنه ] بزوج راجعست .
مؤلف گويد :
اگر عروس انسان همسر وى را شير داد زن بوى حرام شده و نكاح باطل مىگردد زيرا پس از تحقق رضاع زن دختر رضاعى شخص مىشود .
قوله : و اخيه : يعنى و زوجة اخيه .
ضمير در [ اخيه ] به زوج عود مىكند .
مؤلف گويد :
اگر زن برادر انسان همسر وى را شير داد نكاح باطل و زن بر وى حرام مىگردد و جهتش آنست كه پس از تحقق رضاع زن برادرزاده و شوهر عموى رضاعى او مىگردد .
قوله : بلبنهم : يعنى مادر به لبن پدر و زوجه پدر به لبن پدر و زوجه ابن بن لبن پسر و زوجه برادر به لبن برادر شير دهند .
قوله : زوجته : مفعول است براى [ ارضعت ] و ضمير مجرور در آن بزوج عود مىكند .
قوله : و لو ارضعت كبيرة الزوجتين صغيرتهما : ضمير در [ صغيرتهما ] به زوجتين عود مىكند .
قوله : حرمتا ابدا : ضمير تثنيه به [ زوجتين ] عود مينمايد :
مؤلف گويد :
وجه حرمت هردو اينست كه :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 386
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٨٦