قوله : لنفسه باذنه : ضمير در [ نفسه ] بعبد و در [ باذنه ] به سيّد راجع است .
قوله : او ملكه ايّاها : ضمير فاعلى در [ ملكه ] به سيد و ضمير مفعولى آن بعبد عود كرده و مرجع ضمير [ اياها ] زوجه مىباشد .
قوله : بعد شرائها له : ضمير در [ شرائها ] به زوجه و در [ له ] به عبد راجعست .
قوله : فان قلنا بعدم ملكه : يعنى عدم ملك العبد .
قوله : فكالاوّل : مقصود اين است كه همچون فرع اوّل نكاح باقى است .
قوله : فبقيت كما كانت : ضميرهاى مؤنث به زوجه عبد راجع است .
قوله : على ملك البايع : در فرضى كه عبد همسر خود را از مالكش خريده باشد .
قوله : او السيد : در فرضى كه مولاى عبد همسر وى را پس از خريدن به او تمليك كرده باشد .
قوله : و ان حكمنا بملكه : يعنى ملك عبد .
قوله : كما لو اشترى الحرّ زوجته الامة : ضمير در [ زوجته ] به حرّ راجع بوده و [ الامة ] صفت است براى [ زوجه ] .
قوله : و استباح بضعها بالملك : ضمير در [ استباح ] به حرّ و ضمير در [ بضعها ] به زوجه راجع است .
متن :
( أما المبعض فإنه ) بشرائه لنفسه ، أو بتملكه ( يبطل العقد قطعا ) لأنه يجزئه الحر قابل للتملك و متى ملك
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 225
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٢٥