شرح فارسى
مرحوم مصنف مىفرماين :
جايز است كه زن عقد را از طرف خود و از قبل غير خودش چه بعنوان ايجاب و چه قبول به عهده بگيرد .
مؤلف گويد :
مقصود اينست كه زن هم مىتواند ايجاب عقد خود را به عهده بگيرد و هم مىتواند در صورتى كه مرد تلفّظ [ قبلت ] را بلد نباشد از طرف وى [ قبلت ] بگويد و هم مشروع است كه وى وكيل زنى ديگر شده و صيغه ايجاب را از قبل وى بخواند چنانچه مىتواند به عنوان قابل از طرف مرد در عقدى كه براى غير خودش اجراء مىشود وكيل گردد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اين حكم از نظر علماء شيعه اختلافى نيست .
و غرض مرحوم مصنف از بيان و ذكر آن اشاره به مخالفت برخى از علماء عامّه است كه از اين امر ممانعت نمودهاند .
قوله : المانع عنه : ضمير در [ منه ] بجواز تولى راجعست .
متن :
( و لا يشترط الشاهدان ) في النكاح الدائم مطلقا ( و لا الولي في نكاح الرشيدة و إن كان أفضل ) على الأشهر ، خلافا لابن أبي عقيل حيث اشترطهما فيه استنادا إلى رواية ضعيفة تصلح سندا للاستحباب ، لا للشرطية
شرح فارسى
مرحوم مصنف مىفرماين :
در صحت عقد نكاح شرط نيست كه دو شاهد حضور داشته باشند چنانچه در صحت نكاح دخترى كه بالغ و رشيد است حضور ولى معتبر نبوده اگرچه افضل مىباشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 124
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٢٤