لازم است منفعت مقصود از عين و اجرت در مقابل آن هردو معلوم باشند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
علم بمنفعت بواسطه مشاهده نمودن عين مستأجرهايكه متعلق منفعت است حاصل مىشود و نيز مىتوان از طريق توصيف نمودن و شرح دادن خصوصيات آن بطوريكه جهل را رفع كند به آن اطلاع يافت .
سپس مرحوم شارح مىفرماين :
و در جائى كه منافع عين مستأجره متعدد باشد و اراده متعاقدين اجاره تمام نباشد لازم است منفعت مقصود و مراد را تعيين نمايند .
مثلا عبدى كه هنر كتابت و نجّارى و بنائى دارد و قصد موجر و مستأجر صرفا يكى از آنها است بايد آن را مشخص و معيّن نمايند .
و پس از آن مىفرماين :
و علم به اجرت به اين نحو حاصل مىشود كه اگر از اجناس مكيل يا موزون و يا معدود است و وقتى مورد بيع قرار مىگيرد بيكى از اين انحاء معلومش مىكنند در اينجا نيز بايد كيل يا وزن و يا آن را بشمرند و يا آنكه اگر به هيچيك از تقديرات مشخص نمىشود جزافا و با مشاهده رفع جهالت از آن بنمايند .
قوله : و من كون المنفعة : معطوف است به [ كمال - المتعاقدين ] و تقدير كلام چنين است : و لابد من كون المنفعة .
قوله : التى هى متعلق المنفعة : ضمير [ هى ] به عين راجع است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 38
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٨