حيازت گاهى در صورت تعاقب و عدم تقارن دو فعل در يك زمان موجب اشتراك شده مثل موردى كه عمل هركدام بنيّت وكالت از ديگرى بوده و در برخى از اوقات حتى در صورت دفعى و وقوع دو فعل در يكزمان با هم سبب اشتراك نميباشد و آن در جائى است كه هردو در يك آن و يك لحظه فعلى را بطور مستقل و جهت خود انجام داده و مالى را تحصيل نمايند .
قوله : و حيازة : كلمه [ حيازة ] بكسر حاء و فتح زاء ، مصدر است از [ حاز الشى يحوز ] از باب نصر ، ينصر و اجوف واوى است و مصدر ديگرى دارد كه با واو ضبط شده و آن حوزا مىباشد به معناى جمعآورى چيزى و احاطه پيدا كردن به آن .
قوله : لبعض المباحات : مقصود از مباحات ، مشتركاتست يعنى چيزهائى كه اختصاص به شخص خاصى نداشته و تمام مردم در آن مشترك بوده و هركس به آن دست يافت از آن او مىباشد همچون بوته و هيمه و صيد پرندگان و حيوانات وحشى نظير آهو و روباه و گوزن و امثال اينها .
قوله : دفعة : يعنى در يكزمان و با هم .
قوله : بان يشتركا : يعنى دو نفرى كه بعد با هم شريك مىشوند .
قوله : فى نصب حبالة : مقصود از [ حباله ] بكسر [ حاء ] دام صياد است و جمع آن بر [ حبائل ] بفتح حاء مىآيد .
قوله : و رمى سهم مثبت : مقصود از [ مثبت ] بكسر [ باء ] تيرى است كه بهدف اثابت كند .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 8
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٨