فرع
سپس مرحوم شارح اين فرع را عنوان فرموده و مىافزايند :
اگر دفع ظلم از مال وديعه متوقف باشد باينكه مبلغى از مال خودش را كه به قدر تمام وديعه نبوده و از آن كمتر مىباشد اگرچه گفتيم تحمل آن واجب نيست ولى دفع آن به ظالم جايز است لذا اگر آن را به اين نيّت به ظالم دهد كه بعدا از صاحب مال بستاند جايز است .
فرع
و در تعقيب آن اين فرع را عنوان مىفرماين :
اگر ودعى بتواند مال الوديعة را بواسطه مخفى نمودن از ظالم حفاظت كند اين امر بر او فرض و واجب است و از اين گذشته اگر آن را ترك كند و در نتيجه در معرض ظلم واقع شده و ظالم آن را از وى بستاند ضامن مىباشد و معادل آن بايد به صاحب مال بپردازد .
قوله : فان كان مال المستودع : اسم [ كان ] ضميرى است كه به [ مال ] عائد است .
قوله : لم يجب بذله مطلقا : ضمير در [ بذله ] بمال راجع بوده و مقصود از [ مطلقا ] اين است كه چه مال خودش كه بايد بپردازد به قدر تمام وديعه بوده يا چنين نباشد .
قوله : و ان كان من وديعه : ضمير در [ كان ] بمال عائد است .