فرموده كه ذيلا درج مىشود :
الف : كفالت را هم بدون مهلت و هم بامهلت ميتوان واقع ساخت و در هردو صورت صحيح است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اما صحت كفالت در صورت دوم ( يعنى با مدت ) اجماعى و اتفاقى است .
و اما در فرض اول در آن دو قول است كه اصح از آنها اين است كه صحيح مىباشد زيرا حضور مكفل يك حق شرعى به عهده وى بوده كه با حلول زمان هيچ تهافت و تنافى ندارد .
اما برخى از فقهاء فرمودهاند صرفا كفالت در صورت مؤجل بودن صحيح است و حالّ آن باطل است .
قوله : و قيل لا يصح الا مؤجلة : قائل اينقول مرحوم مفيد و شيخ در نهايه و سبزوارى در كفايه و سلّار در مراسم و قاضى ابن البراح در يكى از دو قولش و كاشف الرموز مىباشند .
متن :
إلى أجل معلوم لا يحتمل الزيادة و النقصان كغيره من الآجال المشترطة .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
ب : در كفالت مؤجلة زمان بايد معلوم و مشخص باشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
بطورى كه در آن احتمال زياده و نقصان نرود چنانچه در تمام مواردى كه اجل و مدت شرط مىشود حكمش چنين است و تنها منحصر
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 106
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٠٦