شارح ( ره ) مىفرماين :
حكم نامبرده در فقّاع جارى است اگرچه مسكرهم نباشد و علّت حرمت را در روايات اينطور ذكر فرمودهاند :
متن :
و المائع النجس غير القابل للطهارة إما لكون نجاسته ذاتية كأليات الميتة ، و المبانة من الحي ، أو عرضية كما لو وقع فيه نجاسة و قلنا بعدم قبوله للطهارة كما هو أصح القولين في غير الماء النجس .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
3 - ديگر از محرمات مايع نجس و خبيثى است كه قابل تطهير نباشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
و علّت عدم قابليّتش اين است كه يا چون از عناوين نجسه ( اشيائى كه نجاست آنها ذاتى است ) بوده مانند دنبه و پيه ميّت يا دنبهاى كه از حيوان زنده جدا كردهاند كه آن نيز به حكم ميته است و يا نجاستش اگرچه عرضى مىباشد ولى قابل براى طهارت نيست چنانچه بعضى در مياه مضافه به آن قائل بوده و اصح القولين در مسئله نيز همين است .
مؤلف گويد :
البته برخى از فقهاء همچون مرحوم علامه در غير آب متنجّس نيز قائل به قابليّت براى تطهير شدهاند چنانچه در روغن متنجّس گفتهاند طريق تطهير آن اين است كه آن را با آب مخلوط كرده و به
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 10
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٠