شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
اگر كسى عمل مرابطه را نذر يا در صيغه آن قيد كند كه مالى را صرف اهل اين عمل نمايد بر وى واجب است به نذر خود وفا نموده اگرچه در زمان غيبت امام عليه السلام باشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
ضمير در [ نذرها ] به مرابطه راجعست و آن همان رباطى است كه در عبارت ذكر شده پس تأنيث ضمير باعتبار معنا مىباشد .
اما دليل وجوب وفاء به نذر :
اين است كه رباط چون مشتمل بر جهاد به معناى اول نيست تا حضور امام عليه السلام در آن شرط بوده و در زمان غيبت مشروع نباشد پس شرعى بودن و جوازش مسلم است و چون آن را نذر نموده لاجرم بايد به آن وفاء كند .
ولى بعضى از فقهاء فرمودهاند در زمان غيبت مالى كه براى اين طائفه نذر مىكنند مىتوان صرف وجوه برّ و امور خيريّه كرد مشروط به اينكه مخالفين و اعداء شيعه از آن مطلع نباشند بطوريكه در صورت ترك و عمل نكردن به آن مورد شناخت و شماتت آنها واقع شوند .
اما اين قول از نظر مدرك ضعيف مىباشد .
قوله : لانّها لا تتضمن : ضمير منصوبى بمرابط راجعست .
قوله : و قيل يجوز اه : قائل به اين قول مرحوم شيخ الطائفه در كتاب نهايه و مبسوط است .
قوله : ان لم يخف الشنعة : كلمه [ شنعة ] بفتح شين و سكون نون و فتح عين عبارت است از فحش و دشنام دادن .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 32
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٢