رامى باشد اعم است از اينكه با دست بياندازد يا به غير آن از اعضاء ديگر .
و عبارات مرحوم مصنف در برخى از كتبش مختلف و متغايرست :
در اينجا و كتاب دروس به همين عبارت اكتفاء فرموده ( يعنى گفته بفعله ) .
و در رساله حج شرط نموده كه علاوه بر اينكه بايستى با فعل خود باشد لازمست آن را با دست پرتاب كند و اين عبارت بهتر است از عبارات اينجا و دروس .
قوله : الاستنابة فيه : يعنى در رمى .
قوله : بمعونة غيره : ضمير به رامى راجعست .
قوله : و لو و ثبت : يعنى برجست و برخورد كرد .
قوله : بها : ضمير به حصاة راجعست .
قوله : فاصابت : ضمير به حصاة مورد وثوب راجعست .
قوله : لم يحتسب الواثبة : مقصود از واثبه ريگى است كه مورد اصابت ريگ ديگرى قرار گرفته و به جمره اصابت نموده و مراد از مرميّه ريگى است كه از عقب اين ريگ مثلا آمده و آن را بجمره اصابت داده .
قوله : و لو وقعت : ضمير به حصاة راجع است .
قوله : ثمّ وثبت اليها : يعنى به جمره .
قوله : و شبهها : ضمير به ارض راجعست .
قوله : بفعله اعم اه : ضمير به رامى راجع است چنانچه مرجع ضمائر ( مباشرته و بيده ) نيز چنين است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 52
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٥٢