شارح ( ره ) مىفرماين :
مراد از هروله اين است كه به نحوى حركت كنند كه از راه رفتن سريعتر و از دويدن آرامتر همچون رمل باشد .
و همانطورى كه مرحوم مصنف فرموده هروله براى كسانى كه پياده هستند در اين وادى مستحب است و براى اشخاصى كه سواره مىباشند مركب خود را در اين سرزمين به حركت درآورند .
و مقدار مسافتى كه در آن هروله مستحب است صد ذراع يا صد گام مىباشد .
لازم به يادآورى است كه استحباب هروله در اين مسافت تا جائى تأكيد شده كه اگر ناسك آن را فراموش نمود دستور است كه به آن وادى برگشته و آن را تدارك كند اگرچه به مكه رسيده باشد .
قوله : كالرمل : بفتح راء و ميم و آن شتافتن و دويدن آرامى را گويند كه در وقت آن شانههاى شخص بجنبد .
قوله : و قدرها : ضمير به [ هروله ] راجع است .
متن :
داعيا حالة الهرولة بالمرسوم و هو : اللهم سلم عهدي ، و اقبل توبتي ، و أجب دعوتي ، و اخلفني فيمن تركت بعدي .
مسئله هشتم
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
مستحب است در حال هروله دعاى وارده كه مرسوم است بخوانند .