قوله : فلا اشكال حينئذ : يعنى در زمانى كه صدقه باكثر يا جميع اضحيه را مستحب دانستيم .
متن :
و يكره أخذ شيء من جلودها و إعطاؤها الجزار أجرة . أما صدقة إذا اتصف بها فلا بأس ، و كذا حكم جلالها و قلائدها تأسيا بالنبي صلى اللَّه عليه و آله ، و كذا يكره بيعها و شبهه بل يتصدق بها و روي جعله مصلى ينتفع به في البيت .
شرح فارسى :
ع : مرحوم مصنف مىفرماين :
مكروه است از پوسته اضحيه مقدارى بعنوان اجرت به ذابح بدهند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اما اگر مستحق صدقه باشد و به اين عنوان بوى بدهند اشكالى ندارد و همچنين است حكم جلّها و لباسهائى كه روى بدن حيوان به منظور حفاظتش از سرما و گرما مىاندازند و نيز قلادهاى كه به گردن آن قرار مىدهند يعنى اين نوع از اشياء را اگر بعنوان اجرت بذابح بدهند مكروه است چه آنكه پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم اين كار را نمىكردند پس تبعيّت از ايشان مقتضى ترك آن است و همچنين فروختن اين اشياء و نظير آن همچون هبه معوّضه يا صلح با عوض مكروه است بلكه بهتر اين است كه آن را صدقه دهند .
و در روايتى وارد شده كه آن را سجاده قرار داده و در خانه مورد استفاده قرار دهند .
قوله : جلودها : ضمير به اضحيّه راجع است .
قوله : و اعطائها الجزار : ضمير به جلود عائد است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 130
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٣٠