از احكام واجب در سعى نيت است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
لازم است نيت سعى مشتمل بر خصوصيات آن ( از قبيل حج واجب يا مستحب تمتع يا غير آن ) بوده و آن را به منظور قرب و نزديكى به حقتعالى و در حالى كه مقارن با اول جزء حركت است بنمايد .
و نيز واجب است نيّتش را با توقّف در صفا مقارن قرار دهد و مقصود از آن اين است كه از كوه صفا بالا رفته و در هر نقطهاى از آن كه خواست ايستاده و نيّت نمايد و حركت را آغاز كند و ميتواند از پائين و دامنه كوه شروع كند به اين نحو كه پشت پاى خود را به اين كوه چسبانده و نيّت نمايد و سپس حركت كند و وقتى بكوه مروه رسيد يا به آن كوه داخل شود و يا انگشتان پاهاى خود را به آن تماس دهد تا بدين وسيله مسافت بين اين دو كوه را كاملا و تماما در هر شوطى طى نموده باشد .
قوله : و للصّفا : معطوف به للحركة است .
قوله : من اى جزء كان منه : ضمير در [ كان ] به قصد فعل مخصوص و در [ منه ] به [ جزء ] راجع است .
قوله : عقبه به : ضمير در [ عقبه ] به ساعى و در [ به ] به صفا عائد است و مقصود از عقب ، پشت پا بالاى پاشنه مىباشد .
قوله : ان لم يدخلها : بفتح ياء مضارعه از ثلاثى مجرد و ضمير آن به مروه عائد است .
متن :
و البدأة بالصفا ، و الختم بالمروة ، فهذا شوط ، و عوده من المروة إلى الصفا آخر فالسابع يتم على
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 381
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٨١